METTE EDVARDSEN
OR ELSE NOBODY WILL KNOW
or else nobody will know
A main focus in my works till now is ‘there’ness and an emphasized interest in or attention to presence and the present. Although the pieces seem to contemplate emptiness and absence, this is only there as a consequence of the existence of something else. I want to draw attention to little things, to other things, to attentiveness as such. I am interested in how our perception works, to find different ways of expanding our perceptive fields. In this new work I include memory as a perceptive organ, where past events become part of an active construction of the present.
The piece is based on concepts of superimposition and repetition. Narratives are introduced as motifs. A repeated scene is the background for a continuous folding and unfolding of time and of space. The scene holds a number of details, actions, movements and relations, and the familiarity of the scene and the repetition is there to invite closer reading. I conceive time not as duration but as exposure, where things can appear, become visible, gain meanings and capacities. Through repetition the actions and relations are confronted with their realities and abilities to change or to remain. What does it mean ‘to do the same’? How does material reality respond to this attempt? What traces does it leave in our physicality? And, how can we be in the same space but in different times?
The reoccurrence of events addresses memory and uncertainty. Although recognizing that something has happened and perhaps has changed, it is questioned by the possibility that memory is deceptive. I wish to evoke and to activate our memory and imagination, and to enhance awareness in a playful way.
- Mette Edvardsen
or else nobody will know
Jusqu’ici, une des lignes directrices de mon travail est la notion « d’être là ». Autrement dit, un intérêt et une attention pour la présence et le présent. Bien que mes pièces semblent contempler le vide et l’absence, ceci n’est qu’une conséquence de l’existence d’une autre chose. Je veux attirer l’attention sur des petites choses, différentes. Et sur cette attention en soi. Je suis intéressée par la façon dont notre perception travaille, et les différents chemins à trouver pour développer nos champs perceptifs. Dans ce nouveau travail toutefois, j’inclus la mémoire comme organe perceptif. Des événements passés prennent part activement à la construction du présent.
La pièce est basée sur les concepts de superposition et de répétition. Les récits agissent comme des motifs. La répétition d’une scène sert de toile de fond au pli et ‘dépli’ continu du temps et de l’espace. La scène contient nombre de détails, d’actions, de mouvements et de relations. La scène rendue familière et la répétition invitent à une lecture plus profonde. Je conçois le temps non pas comme une durée mais comme une exposition, où des choses apparaissent, deviennent visibles, gagnent en significations et pouvoir d’évocation. Grâce à la répétition, les actions et relations confrontent leurs réalités et possibilités de changer ou non. Que signifie ‘faire la même chose’? Que répond la réalité physique à cette tentative ? Quelles traces laisse-t-elle dans notre corps ? Et, comment pouvons-nous dans un même espace, être là à des moments différents ?
Des événements récurrents sollicitent notre mémoire mais entraînent aussi la confusion. Bien que nous nous apercevions qu’un évènement s’est passé et qu’il a changé peut-être, on en arrive à le remettre en question, car il est possible que notre mémoire se trompe. Si j’évoque ainsi notre mémoire et notre imagination, c’est pour accroître d’une façon espiègle notre conscience.
- Mette Edvardsen
or else nobody will know
Eén van de hoofdlijnen in mijn werk tot nu toe is het “daar” zijn. Ik heb ook een uitgesproken interesse in - of aandacht voor – aanwezigheid (presence) en het heden (the present). Hoewel mijn stukken ogenschijnlijk over leegte en afwezigheid gaan, zijn deze laatste er alleen als gevolg van het bestaan van iets anders. Ik wil de aandacht vestigen op kleine dingen, op andere dingen en op aandachtigheid als dusdanig. Ik ben geboeid door de manier waarop onze waarneming werkt en ga op zoek naar verschillende manieren om onze waarnemingsvelden uit te breiden. In dit nieuwe werk gebruik ik het geheugen als een waarnemingsorgaan, waarbij gebeurtenissen uit het verleden een deel worden van een actieve opbouw van het heden.
Het stuk is gebaseerd op het concept van superpositie en herhaling. De verhalen worden ingebouwd als motieven. Een herhaalde scène dient als achtergrond waartegen tijd en ruimte constant worden open- en dichtgevouwen. De scène bevat een aantal details, handelingen, bewegingen en relaties. De vertrouwdheid van de scène en de herhaling nodigen uit tot een diepere lectuur. Ik beschouw de tijd niet als de duur van iets maar als een uitstallen, waarbij dingen kunnen tevoorschijn komen, zichtbaar worden, een betekenis krijgen en vaardigheden verwerven. Door de herhaling worden de handelingen en de relaties geconfronteerd met hun eigen realiteit en met de mogelijkheid om te veranderen of te blijven zoals ze zijn. Wat betekent het om “hetzelfde te doen”? Wat is het antwoord van de materiële realiteit op deze poging? Welke sporen laat ze na op onze eigen lichamelijkheid? En hoe kunnen we ons in verschillende tijden bevinden, ook al bewegen we ons door dezelfde ruimte?
De herhaling van de gebeurtenissen doet een beroep op ons geheugen, maar brengt ook onzekerheid met zich mee. Hoewel we beseffen dat er iets gebeurd en misschien veranderd is, wordt dit in vraag gesteld door de mogelijkheid dat ons geheugen ons misleidt. Ik wil ons geheugen en onze verbeelding aanspreken en aan het werk stellen, en ons bewustzijn verhogen, op een speelse manier.
- Mette Edvardsen
